Το πρώτο τρίμηνο στο προνήπιο/η δική μας εμπειρία έως τώρα!

Οι τελευταίοι μήνες του 2019 για την οικογένεια μας σήμαινε μια αλλαγή,η έναρξη μιας καινούργιας φάσης στον ρόλο μας ως γονείς αυτή της καθημερινότητας της σχολικής ζωής!Το μεγάλο μας αγόρι έχοντας κλείσει τα 4 έτη και βάζοντας ο δήμος μας φέτος τα προνήπια της περιοχής στην υποχρεωτική εκπαίδευση,κληθήκαμε να γράψουμε τον μεγάλο μας γιο στο προνήπιο.

Το αν συμφωνώ προσωπικά με αυτό τον νέο κανονισμό της υποχρεωτικής φοίτησης στο προνήπιο για πολλούς δήμους της χώρας(χωρίς καν τις απαραίτητες προδιαγραφές κιόλας)είναι ένα άλλο θέμα που θα το αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο!

Έτσι λοιπόν τον Μάιο πήγαμε μαζί με τον Έρως να γραφτούμε στο νέο του σχολείο.Και ένα story time εδώ!Την πρώτη μέρα πήγαμε στο πιο κοντινό μας νήπιο με τα πόδια για να κάνουμε την εγγραφή,ήμασταν σίγουροι πως αφού είναι τόσο κοντά στο σπίτι μας σε αυτό θα ανήκουμε.Τελικά φάγαμε άκυρο.Αυτά τα γεωγραφικά γελοία όρια μόνο στην Ελλάδα πρέπει να συμβαίνουν.Ήμασταν λέει στο όριο της περιοχής που αλλάζει και δεν ανήκει στο συγκεκριμένο σχολείο αλλα στο επόμενο 4 στάσεις μακριά που θες μεταφορικό μέσο για να πας.Για να είμαι ειλικρινής τελικά σε εμάς μάλλον μας βγήκε σε καλό αυτό το γεγονός αλλα όπως και να το κάνεις κάτι τέτοιο σου προκαλεί εντύπωση!Δηλαδή ποιος άσχετο έχει οριοθετήσει τις περιοχές και τα σχολεία για το που ανήκουν;Για έναν περίεργο λόγο ο Έρως δεν είναι ήθελε καν να μπει στο σχολείο αυτό όταν φτάσαμε.Τέλος πάντων.Την επόμενη ημέρα πήγαμε στο νήπιο που τελικά μας είπαν ότι ανήκουμε,με τον μικρό χωρίς να κλαίει τουλάχιστον,αρκετά πιο θετικό στο να μπει στο γραφείο κλπ.αλλα και πάλι σαν ποντίκι μέσα στην φάκα.Δεν θα ξεχάσω την ψαρωμένη του φατσούλα την ημέρα της εγγραφής,την συστολή του,το ανήσυχο βλέμμα του….Φεύγοντας τουλάχιστον μου είπε θετικά σχόλια για την πρώτη του εντύπωση!

Η αλήθεια είναι και η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν θετική.Αρχικά για τον χώρο του σχολείου(όσο μπόρεσα να δω)κυρίως εξωτερικά που μπορώ να πω πως για δημόσιο νήπιο είναι ενας αρκετά προσεγμένος και χαρούμενος χώρος η αυλή του,με πολύ όμορφα παιχνίδια για τα παιδιά!Επίσης σε σύγκριση με το πρώτο σχολείο που σας ανέφερα η τοποθεσία του είναι αρκετά πιο ασφαλής όσον αφορά την απόσταση του απο τον δρόμο.Μπορεί να είναι αρκετά μέσα σαν τοποθεσία και να μην πηγαίνεις εύκολα χωρίς μεταφορικό μέσο αν δεν μένεις γύρω του,αλλα χαίρομαι που δεν είναι πάνω σε κεντρικό δρόμο όπως ήταν το πρώτο νήπιο που σας ανέφερα και το θεωρώ τεράστιο λάθος.(μα με τι μυαλό χτίζει κάποιος ενα νήπιο πάνω σε λεωφόρο;)

Γραφτήκαμε λοιπόν στο πρώτο μας σχολείο.Πέρα από τα συναισθήματα του μικρού,θα σου εκμυστηρευτώ και τα δικά μου ανάμεικτα συναισθήματα.Συγκίνηση,αγωνία,χαρά,άγχος….για το πώς θα βιώσει το μικρό μου πλάσμα την καινούργια αυτή εμπειρία στην ζωή του,για το πώς θα του φανεί,για το αν θα είναι αποδέκτης καλών συμπεριφορών,για το αν θα έχει καλό δάσκαλο/δασκάλα.Οι πρώτες ανησυχίες μιας μάνας.

Δεν κρατήθηκα και το μοιράστηκα και στον δάσκαλο/προιστάμενο του νηπιαγωγείου που γνώρισα την πρώτη ημέρα της εγγραφής στο σχολείο,ο οποίος θέλησε αμέσως να με καθησυχάσει.Θέλησα να του πω πως ο Ερως δεν έχει ξανά πάει σχολείο(παιδικό σταθμό)και ίσως να δυσκολευτεί.Ο δάσκαλος μου είπε πως θα δούμε το πώς θα πάει,να μην αγχωνόμαστε απο τώρα,ας περάσει όμορφα το καλοκαίρι του και θα τα πούμε από Σεπτέμβρη!Έτσι κι έγινε!Ήρθε το καλοκαίρι του οποίου κατά την διάρκεια η πιο συχνή μας συζήτηση ήταν αυτή για το σχολείο που θα πάει σε λίγο καιρό….Προσπάθησα να το συζητάω μαζί του για να το έχει στον νου του και να του λύσω πιθανές απορίες.Όλο αυτό το διάστημα ο Έρως και απο μόνος του μου έκανε αναφορές για το σχολείο που θα πάει και γενικά είχε δείξει μια ουδέτερη στάση στο θέμα!Πάντα όμως με ρώταγε:”Και εσύ μαμά;”

Και έφτασε ο αναμενόμενος Σεπτέμβρης,που δεν σου κρύβω πως με βρήκε αρκετά αγχωμένη την χρονιά αυτή….Η ίδια είχα μεγάλη αγωνία για το πως θα του φανεί όλη αυτή η νέα του καθημερινότητα και το σχολείο….Τελικά δεν έπεσα έξω.Ξεκινήσαμε το σχολείο με αρκετά αρνητικά συναισθήματα και έντονες αντιδράσεις.Λογικό απο την μία.Η περίοδος της προσαρμογής ήταν αρκετά δύσκολη για τον μικρό μου.Αυτό που τον δυσκόλεψε πιο πολύ ήταν φυσικά η ιδέα του αποχωρισμού από την μαμά,η σκέψη ότι η μαμά θα τον αφήσει στο σχολείο και θα φύγει.Έτσι οι πρώτες μέρες ήταν αρκετά ζόρικες.Ο Έρως στην αρχή δεν ήθελε καν να μπει μέσα στην τάξη.Ούτε καν μαζί μου.Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη ημέρα.

Η πρώτη ημέρα στο σχολείο!

Πόσα συναισθήματα μπορεί να βιώσει μια μαμά για κάτι που ακούγεται τόσο απλό!Κι όμως!Το να βλέπω τον μικρό να κλαίει και να με αγκαλιάζει σφιχτά χωρίς να θέλει να μπει μέσα στο σχολείο,μου έσφιγγε την καρδιά.Μέχρι που οι δάσκαλοι είπαν την μαγική φράση: “θα μπει και η μανούλα μαζί!”

Στην αρχή ούτε αυτή η ιδέα του άλλαξε την διάθεση 100%.Σταδιακά όμως και μετά από αρκετή ώρα που περάσαμε μαζί στον εξωτερικό χώρο του σχολείου,μπήκαμε μαζί σε έναν τόσο καινούργιο χώρο για τον μικρό μου,σε μια όμορφη και χαρούμενη τάξη γεμάτο παιδάκια!Παιδάκια επίσης με διάφορα συναισθήματα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα τους.Άλλα πιο χαρούμενα,άλλα πιο αγχωμένα,άλλα με δάκρια στα μάτια,άλλα πιο σκεπτικά,άλλα πιο ενθουσιασμένα!Την πρώτη μέρα την ίδια ακριβώς αρνητική αντίδραση και αντίσταση την είδα απο άλλα δυο προνήπια αγοράκια.Μαζί με εμένα είδα να μπαίνουν στην τάξη και οι δύο μανούλες αυτών των αγοριών.Να σου πω σε αυτό το σημείο,4 μήνες μετά ότι αυτά τα δύο αγόρια έμελλε να γίνουν αργότερα οι καλύτεροι φίλοι του δικού μου αγοριού,έχοντας δημιουργήσει μια τόσο όμορφη παρέα….(τυχαίο;)

Για τις πρώτες μέρες λοιπόν έμπαινα και εγώ μαζί του στην τάξη,μια φορά που τον πήγε μόνο ο μπαμπάς του(ο οποίος φυσικά είχε πάρει άδεια από την δουλειά για την περίοδο που ξεκινούσαν τα σχολεία)μπήκε αυτός μαζί του.Περάσαμε χρόνο μαζί στον νέο του χώρο,αυτόν της τάξης του που θα τον φιλοξενούσε καθημερινά για τους επόμενους μήνες,μα τώρα του φαινόταν τόσο άγνωστος χώρος ακόμα.Χρειαζόταν την παρουσία μας για να νιώθει ασφάλεια αφού ακόμα όλα τα πρόσωπα του ήταν τόσο ξένα.

Άλλες μέρες έμεινα περισσότερες ώρες άλλες λιγότερες.Η στιγμή που θα έφευγα πάντα του ήταν πολύ δύσκολη και στην αρχή γινόταν πάντα με κλάματα.Δεν ήθελε όση ώρα και αν είχε περάσει να φύγω.Φυσικά όσο ήμουν μαζί του η έννοια του ήμουν εγώ και όχι τόσο το να συμμετέχει στην τάξη,κάτι που με στεναχωρούσε αλλα ήταν αναμενόμενο.

Οι μέρες περνάγαν,οι εβδομάδες περνάγαν και σταδιακά ο χρόνος παραμονής μου στο σχολείο μειωνόταν όπου σιγά σιγά όταν ο μικρός δεν αντιδρούσε τόσο αρνητικά όταν έφευγα δείχνοντας να το αποδέχεται τότε άρχισα να μην μπαίνω μέσα.Του εξήγησα πως τώρα που συνήθισε,έμαθε την δασκάλα του και τα άλλα παιδάκια,η μαμά έπρεπε να γυρίζει στο μωρό.Πάντα με ρώταγε αν θα πάω να τον πάρω και πάντα του απαντούσα.Και πάλι λοιπόν ήθελε τον χρόνο του σε αυτό από την στιγμή που έφευγα και έκλεινε η πόρτα.Καθόταν στο παράθυρο και έκλαιγε με το που έκανα κίνηση να φύγω.Τον χαιρέταγα και του έλεγα πως στις 1 θα έρθω να τον πάρω.Κάτι για το οποίο τον διαβεβαίωνε και η δασκάλα του πολλές φορές.Η δασκάλα με είχε βεβαιώσει ότι με το που έφευγα τελείως από το οπτικό του πεδίο αμέσως ηρεμούσε και πήγαινε να παίξει.Μου το είχε δείξει και σε φωρογραφίες θυμάμαι τον πρώτο καιρό….έπρεπε απλά να κάνω λίγο υπομονή….Σταδιακά άρχισε να σταματάει να κλαίει στην πόρτα αλλα να παραμένει εκεί μέχρι να φύγω τελείως.Πάντα είχε την έννοια μου και ρωτούσε αν θα έρθει η μαμά.

Όλο αυτό κράτησε αρκετό διάστημα με άλλες μέρες πιο εύκολες και άλλες πιο δύσκολες.Μέχρι που άρχισα να μην τον βλέπω πια καν στην πόρτα.Μέχρι που με χαιρετούσε χωρίς στεναχώρια αλλα πάντα με μια γλυκήτητα με πολλά φιλιά και αγκαλιές και έμπαινε ήρεμα στην τάξη του.Πόση χαρά μου έδωσε!

Μέχρι το σήμερα.Που κατά την διάρκεια των εορτών μου ανέφερε πως του λείπει το σχολείο.Μέχρι το σήμερα.Που μετά την επιστροφή των εορτών κάτι που με φόβιζε πολύ πριν,μπαίνει στο σχολείο ξεχνώντας μέχρι και την τσάντα να του δώσω!Να είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα ποτέ αυτό.Οτι θα προσαρμοστεί ήταν θέμα χρόνου.Αλλα ότι θα αλλάξει τόσο πολύ,με εξέπληξε τόσο ευχάριστα!

Συνεχίζεται….

*Επειδή βγήκε μεγάλο το κείμενο θα έρθει part 2 με στιγμιότυπα από το πρώτο τρίμηνο στο σχολείο,με πράγματα που έκαναν τα παιδιά όλο αυτό το διάστημα,καθώς και τι μου έκανε εμένα θετική εντύπωση και τι μου άρεσε ως μαμά!

Ελπίζω μιλώντας σου λίγο στην καρδιά, απο την δική μας εμπειρία και πραγματικότητα να πάρεις δύναμη και να κρατήσεις τα θετικά της ιστορίας μας….