12 λόγοι για να μην στείλεις το παιδί σου παιδικό σταθμό

Γιατί να μην στείλεις το παιδί σου παιδικό σταθμό

Πάνω στην περίοδο των εγγραφών,της αναζήτησης παιδικών σταθμών και των αποτελεσμάτων μέσω ΕΣΠΑ,θέλησα να γράψω τους 12 λόγους για να μην στείλεις το παιδί σου στον παιδικό σταθμό.Μέσα από την δίκη μου προσωπική εμπειρία αποφάσισα να γράψω τους λόγους για τους οποίους ειμαι αρνητική στο να στείλει κάποιος το παιδί του παιδικό σταθμό.

Αρχικά να τονίσω πως γράφω την δική μου άποψη με βάση το τι έχω ζήσει εγώ ως μαμά σχετικά με το θέμα αυτό,αλλά και τα όσα ακόμα έχω διαβάσει,ακούσει και συζητήσει με άλλους γονείς αλλά και ειδικούς.Παιδαγωγούς και παιδοψυχολόγους.Ψυχολόγοι υποστηρικτές του attachment parenting/θετικής διαπαιδαγώγησης και της ενσυναίσθησης.Της ίδιας φιλοσοφίας που είμαι και εγώ η ίδια αλλά και το blog μας.

Να ξεκαθαρίσω εξαρχής λοιπόν πως το άρθρο δεν έχει σκοπό να κρίνει κανέναν γονέα που έχει επιλέξει να στείλει το παιδί του στον παιδικό σταθμό.Εδώ δεν είμαστε για να κρίνουμε.Αλλα για να ανταλλάζουμε απόψεις και ανθρώπινες εμπειρίες.Ωστόσο ένα είναι σίγουρο! Ο παιδικός σταθμός είναι μια επιλογή έκτακτης λύσης κυρίως για τους εργαζόμενους γονείς.Για γονείς που εργάζονται και δεν έχουν άλλη δυνατότητα η λύση πέρα από τον μονόδρομο του παιδικού σταθμού.Αυτό όντως ισχύει και προσωπικά το αποδέχομαι και το κατανοώ.Απο εκεί και πέρα υπάρχει και μια άλλη μεριά ανθρώπων που θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους παιδικό σταθμό για άλλους λόγους εκτός εργασίας.Για παράδειγμα λόγω των πεποιθήσεων και των θετικών που έχουν ακούσει(το κυριότερο που θα ακούσεις ως επιχείρημα είναι ότι το παιδί εκεί κοινωνικοποιείται)αλλά και λόγω άλλων προσωπικών/ατομικών αναγκών.Λόγοι υπάρχουν αρκετοί.Και είναι σίγουρα δικαίωμα του κάθε γονιού.Όμως εγώ με αυτούς τους λόγους διαφωνώ και αυτό θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.

Γιατί το σύνηθες είναι να διαβάζεις άρθρα που αναφέρουν για τα θετικά του παιδικού σταθμού!Όμως επειδή υπάρχουν και πολλά αρνητικά κάποια στιγμή πρέπει να ακουστεί και αυτή η πλευρά. Προσωπικά ως γονιός που επέλεξα να κρατήσω τα παιδιά μου στο σπίτι και να τα μεγαλώσω χωρίς να στείλω κανένα τους παιδικό σταθμό,θα σου πω την δική μου άποψη που ενδεχομένως να διαφέρει.Και πάλι δεν ζητάω το να ταυτιστείς απόλυτα μαζί μου.Ούτε αυτός είναι ο σκοπός μου άλλωστε.Ξέρω πολλές μαμάδες εκεί έξω ακριβώς με τον ίδιο τρόπο σκέψης με εμένα και αυτό το άρθρο σίγουρα θα τους “μιλήσει” λίγο περισσότερο….Όμως ξέρω και μαμάδες που θα διαφωνήσουν κάθετα και είναι δικαίωμα τους.Όπως επίσης και γονείς που αυτό το διάστημα βρίσκονται μπροστά στην λήψη μιας απόφασης και είναι σε δίλλημα μεταξύ θετικών και αρνητικών για να στείλουν το παιδάκι τους στον παιδικό σταθμό.

Στο δικό μου αυτό κείμενο λοιπόν θα θέσω την δίκη μου άποψη με βάση τα όσα εγώ πιστεύω και έχω μάθει ως μαμά 3 παιδιών τα τελευταία 5 χρόνια.Αρχικά για όσους δεν γνωρίζουν επέλεξα να δοκιμάσω κάποιο διάστημα τον παιδικό σταθμό για τον μεγάλο μου γιο όταν ήταν στην ηλικία των 3,5.Μπορείς σε αυτό το άρθρο εδώ να διαβάσεις για αυτή μας την εμπειρία.Τελικά αποφάσισα να τον διακόψω και να τον κρατήσω σπίτι.Όπως έχω ξανά πει: ήταν από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ως μαμά.

•Γιατί λοιπόν να μην στείλεις το παιδί σου παιδικό σταθμό:

1).ιώσεις:

Το βάζω πρώτο πρώτο γιατί είναι και από τους πιο γνωστούς προβληματισμούς των γονέων.Ειδικά όταν στο σπίτι υπάρχουν ακόμα μικρότερης ηλικίας αδέλφια.Η υπέρ έκθεση των μικρών παιδιών και ο καθημερινός συγχρωτισμός με άλλα άρρωστα παιδιά,τελικά όπως αποδεικνύεται μάλλον δεν τα βοηθάει πραγματικά αλλά αντιθέτως εξαντλεί το ανοσοποιητικό τους σύστημα.

Όπως αναφέρει και ο γνωστός παιδίατρος κ.Στέλιος Παπαβέντσης:

«Δεν εκπλήσσει επομένως η κοινή διαπίστωση γονιών και γιατρών που παρατηρούν ένα παιδί που πάει για πρώτη φορά σε παιδικό σταθμό να περνάει μήνες, ίσως μια ολόκληρη πρώτη χρονιά, συνεχώς άρρωστο, με ίωση κάθε εβδομάδα. Όσο πιο νωρίς υπάρξει αυτή η καταιγίδα έκθεσης, τόσο πιο ανώριμο είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του βρέφους, τόσο πιο δύσκολα τα σημάδια του και τόσο πιο πιθανό να υπάρξουν χρόνια προβλήματα, όπως υποτροπιάζων βρογχόσπασμος, άσθμα, επίμονη ρινίτιδα, αποφρακτική άπνοια, επίμονες ωτίτιδες ή αμυγδαλίτιδες. Είναι άλλο να περάσει αυτήν την καταιγίδα στα τρία, και άλλο στους 9 μήνες.

Πριν τα 2 ½ χρόνια της ζωής του παιδιού, η απόφαση για να πάει ένα βρέφος σε παιδικό σταθμό μπορεί να είναι η μόνη λύση και αναγκαιότητα για την οικογένεια. Οι γονείς όμως θα πρέπει να γνωρίζουν όλα τα δεδομένα και να στηρίζουν τις αποφάσεις τους σε πλήρη ενημέρωση. Αυτή η ενημέρωση πρέπει να περιλαμβάνει το γεγονός ότι η έκθεση σε ιώσεις και μικρόβια θα είναι έντονη και πρώιμη, και ότι ο το μικρό παιδί έχει ανάγκη από κύρια φροντίδα ένα προς ένα, με κύρια προτεραιότητα την συναισθηματική κάλυψη σε αυτήν την ηλικία και όχι τις γνώσεις ή την «κοινωνικοποίηση». Επομένως η απόφαση για παιδικό σταθμό πριν τα 2 έτη δεν πρέπει να λαμβάνεται ελαφρά την καρδία, αλλά μόνο ως αναγκαιότητα, όταν άλλες σχετικά καλές εναλλακτικές λύσεις, όπως φροντίδα στον σπίτι από νταντά ή από γιαγιά έχουν αποκλειστεί.»

Ιώσεις και παιδικός σταθμός

2).άγχος αποχωρισμού:

Το άγχος αποχωρισμού είναι ένα απολύτως φυσιολογικό αναπτυξιακό στάδιο που ξεκινάει συνήθως λίγο πριν τον χρόνο,κοντά στους 10 μήνες ζωής.Η κορύφωση του συμβαίνει μεταξύ 10-18 μηνών για αυτό και από τους 12 μήνες έως τα 2 έτη θεωρείται και το πιο δύσκολο στάδιο αυτής της φάσης.Η ύπαρξη του μπορεί να υφίσταται και μεταξύ 2-4 χρόνων με τις ηλικίες 3-5 ετών να συμβαίνει λιγότερο.

Τι είναι με δυο λόγια το άγχος αποχωρισμού;

Ότι το παιδί δεν βρίσκεται σε θέση να αντιλαμβάνεται ότι ακόμα και αν ο γονιός είναι στο διπλανό δωμάτιο,συνεχίζει να υπάρχει και πρόκειται να επιστρέψει.Απο την στιγμή που τον χάνουν από το οπτικό τους πεδίο ξεκινάει η αγωνία και το άγχος τους.Συνήθως στις μικρές ηλικίες που ξεκινάνε παιδικό σταθμό συστήνουν από το σχολείο να φέρνουν μαζί τους κάποιο αγαπημένο τους αντικείμενο από το σπίτι.Το γνωστό και ως «μεταβατικό αντικείμενο» Μερικές φορές βοηθάει στο να ξεχαστεί για λίγο το παιδί,όμως όπως και να έχει η φυσική παρουσία του γονιού δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανένα παιχνίδι.

Το άγχος αποχωρισμού αυξάνεται στον παιδικό σταθμό

Για αυτό την λόγο λοιπόν συστήνεται η αποφυγή ξεκινήματος του σχολείου μεταξύ 8 μηνών έως και 1 έτους καθώς και η ανάθεση φροντίδας του παιδιού σε τρίτο πρόσωπο.Συγκεκριμένα η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία παιδιών και εφήβων αναφέρει να αποφεύγονται γενικά οι αποχωρισμοί μεταξύ κύριου φροντιστή και μωρού μέχρι την συμπλήρωση των 2 ετών η τουλάχιστον όταν αυτοί είναι απαραίτητοι να συμβούν να είναι σύντομης διάρκειας.

Ωστόσο αν κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αποφευχθεί συστήνεται απαραίτητα η γνωριμία και η επαφή με τους χώρους και τα νέα πρόσωπα που πρόκειται το παιδί από εδώ και πέρα να περνάει τον χρόνο του χωρίς την παρουσία των γονέων του.Απαραίτητες δηλαδή κρίνονται οι επισκέψεις στον χώρο του σχολείου πριν το παιδί ξεκινήσει να πηγαίνει σε αυτό.

Όπως είναι γνωστό στα 2 πρώτα χρόνια ζωής ενός παιδιού υπάρχει η ανάγκη για χτίσιμο ενός ασφαλή συναισθηματικού δεσμού/ η όπως λέγεται αλλιώς η προσκόλληση με το πρόσωπο που θεωρείται ο κύριος φροντιστής του.Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό σε αυτές τις ηλικίες αλλά και τόσο απαραίτητο.Αν ένα παιδί δεν βιώσει τον συναισθηματικό δεσμό με κάποιο οικείο του πρόσωπο(συνήθως είναι οι γονείς και κυρίως η μητέρα)υπάρχουν οι εξής πιθανές μετέπειτα συνέπειες στην ζωή τους: έντονο το αίσθημα της ανασφάλειας και του άγχους,η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η αδυναμία δημιουργίας αλλά και διατήρησης σχέσεων.

Τα παιδιά χρειάζονται αγκαλιές

Όπως καταλαβαίνεις κάποια πράγματα στην βρεφική-παιδική ηλικία είναι απαραίτητα να τα παρέχουμε στα παιδιά μας.Και αυτά δεν είναι σίγουρα τα υλικά αγαθά.Αλλά κυρίως η ανθρώπινη επαφή και σύνδεση.Τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες έχουν την απόλυτη ανάγκη να είμαστε απλώς δίπλα τους,να μας νιώθουν κοντά τους για να αισθάνονται έτσι και τα ίδια ασφαλή.

Τα παιδιά θέλουν τον χρόνο τους στον παιδικό σταθμό

3).ανέτοιμο να ανεξαρτοποιηθεί πριν τα 4 έτη:

Το παιδί σε αυτές τις μικρές ηλικίες δεν είναι έτοιμο ψυχικά να αυτονομηθεί και συναισθηματικά να ανεξαρτοποιηθεί.Δεν είναι ψυχικά αυτόνομο για να απομακρυνθεί από το σπίτι του.Κάποιοι θα πουν τα παιδιά προσαρμόζονται εύκολα.Άλλο η τελική προσαρμογή σε μια αναγκαστικά νέα συνθήκη στην ζωή τους και άλλο η ψυχική ετοιμότητα τους.Η εύκολη προσαρμογή των μικρών παιδιών θεωρείται μια στρατηγική επιβίωσης τους για καθετί καινούργιο που αναγκάζονται να συνηθίσουν.Βέβαια η καλή τους διάθεση που δείχνουν εξωτερικά/οπτικά,που βλέπεις τα παιδάκια να γελάνε και να δείχνουν χαρούμενα,αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύει και στον εσωτερικό τους κόσμο.Η ανθρώπινη προσαρμοστικότητα αφορά την βιολογική αλλά και συναισθηματική τους επιβίωση σε ένα καινούργιο περιβάλλον για τα ίδια που καλούνται να περάσουν τις ώρες της ημέρας τους.Άλλο η επιβίωση όμως και άλλο η καλή διαβίωση,σωστά;

Αξίζει ακόμα να σημειώσουμε ότι κάθε παιδί δεν έχει το ίδιο ακριβώς νευρικό σύστημα(το οποίο σε αυτές τις ηλικίες ακόμα χτίζεται φυσικά) Αυτό σημαίνει πως άλλα παιδιά δείχνουν να έχουν πιο στιβαρό νευρικό σύστημα ενώ κάποια άλλα παιδιά πιο ευαίσθητο/ευάλωτο. Επίσης ακόμα υπάρχει η άποψη ότι προσαρμόζονται τόσο εύκολα τα παιδιά;

Ανύπαρκτη προσαρμογή στους παιδικούς σταθμούς

4).αναγκαστική κοινωνικοποίηση:

Το παιδί στον παιδικό σταθμό θα κοινωνικοποιηθεί.Αυτό είναι το πρώτο που θα ακούσεις σαν επιχείρημα. Αλλά δεν αναφέρουμε ποτέ ότι ο παιδικός σταθμός προστάζει την αναγκαστική κοινωνικοποίηση των μικρών παιδιών σε μια ηλικία που ακόμα δεν είναι έτοιμα.Συνεχώς αυτή η ατάκα: τα παιδιά πρέπει να κοινωνικοποιηθούν.Αλήθεια ρώτησε όμως κανείς τα ίδια τα παιδιά πως νιώθουν για αυτό;Γιατί θεωρείται πιο φυσιολογικό αυτή η απότομη προσπάθεια κοινωνικοποίησης αντί μιας σταδιακής κοινωνικοποίησης σε μικρότερες ομάδες όπως είναι σε πάρτυ,στην παιδική χαρά,η με λίγα συνομήλικα παιδιά στο οικείο περιβάλλον τους;Εκεί όπου η παρουσία του γονιού θα είναι παρών για να το βοηθήσει να λύσει τυχόν προβλήματα που θα του προκύψουν και ακόμα δεν ξέρει από μόνο του τον τρόπο.Κάτι που θα μάθει σταδιακά να κάνει με τα συνομίληκα παιδιά και σίγουρα χρειάζεται χρόνο.Κάτι που στον παιδικό σταθμό δεν υπάρχει!

Σημείωση: όταν ειδικά στο σπίτι τα παιδιά είναι παραπάνω από 1 δηλαδή υπάρχουν αδερφάκια,τότε η κοινωνικοποίηση είναι ακόμα μεγαλύτερη ακόμα και στο ίδιο το σπίτι!

Σημείωση 2: πριν τα 2 έτη η γρηγορότερη εξέλιξη-κοινωνικοποίηση δεν είναι σημαντικής προτεραιότητας.

Προσωπικά κουράστηκα να ακούω συνεχώς αυτή την φράση ως υποτιθέμενο πλεονέκτημα των παιδικών σταθμών.Πραγματικά πιστεύει κάποιος στις μέρες μας ότι τα παιδιά δεν μπορούν να κοινωνικοποιηθούν με πολλούς τρόπους;Η ότι θα μεγαλώσουν και δεν θα τα έχουν καταφέρει;Ποιος ο λόγος βιασύνης;Η ένταξη σε μια ομάδα,σε ένα σύνολο,το κτίσιμο ανθρωπίνων σχέσεων και επαφών θα έρθει.Και τα επόμενα σχολικά χρόνια σίγουρα θα έρθει.

Η κοινωνικοποίηση πάντως δεν μαθαίνεται σίγουρα σε 4 τοίχους με υποχρεωτικές δραστηριότητες και συγκεκριμένα ωράρια.Δεν μαθαίνεται σίγουρα με το υποχρεωτικό μοίρασμα των παιχνιδιών λες και όλα τα παιδιά πρέπει να λειτουργούν ακριβώς το ίδιο.Σαν να τα έχουν κουρδίσει ένα πράγμα!

Ο άνθρωπος είναι από μόνος του από την ίδια του την φύση ένα κοινωνικό ον και αργά η γρήγορα θα κοινωνικοποιηθεί στον βαθμό που ο ίδιος θέλει και ταιριάζει στον χαρακτήρα του!

Τα παιδιά θέλουν τους γονείς δίπλα τους

5).έλλειψη φροντίδας:

Τα μικρά παιδιά έχουν την ανάγκη της διαπροσωπικής επαφής με τον φροντιστή τους.Για να μπορέσει να αναπτυχθεί σωστά και ομαλά ένα παιδι έχει την ανάγκη ενός φροντιστή που να ασχολείται ουσιαστικά μαζί του.Θα το έχεις σίγουρα παρατηρήσει και εσύ σε αυτές τις ηλικίες.Κάποιες φορές δεν κάνουν πράγματα για τα οποία απορείς και τελικά τα κάνουν επειδή θέλουν να τραβήξουν την ενήλικη προσοχή;Σαν να σου φωνάζουν είμαι και εγώ εδώ!Έχουν την ανάγκη της επιβεβαίωσης(όχι επιβράβευσης μην τα μπερδεύουμε)αλλά και την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης τους.Ο κύριος τρόπος για να επιτευχθούν αυτά είναι η σύνδεση με τον φροντιστή τους.Όπως καταλαβαίνεις αυτό δεν είναι εφικτό σε μια αίθουσα με 20 παιδάκια και μια νηπιαγωγό!Κανένα παιδάκι κάτω των 2 ετών σε ένα τμήμα με 20 παιδάκια δεν μπορεί να καλύψει την ανάγκη του για συναισθηματική επαφή.Αυτό σημαίνει έλλειψη συναισθηματικής εγγύτητας με τα δυσάρεστα αποτελέσματα της δημιουργίας πιθανών ψυχικών τραυμάτων.

•6).ανύπαρκτο σύστημα προσαρμογής:

Στην Ελλάδα ως σύστημα προσαρμογής θεωρείται η σταδιακή αύξηση της ώρας που κάθεται το παιδί στο σχολείο μέρα με την μέρα.Από μια ώρα σε δύο από δύο σε τρεις και πάει λέγοντας.Αυτό διαρκεί περίπου για δυο εβδομάδες.

Στην ουσία αυτό δεν είναι προσαρμογή.Το παιδί όταν πηγαίνει σε έναν άγνωστο χώρο μεταξύ αγνώστων ειδικά για πρώτη φορά,αυτό που χρειάζεται να νιώσει είναι ασφάλεια.Πως θα νιώσει ασφάλεια για να μπορέσει να αφήνεται στον νέο χώρο;Έχοντας κοντά του κάποιο οικείο πρόσωπο του….Σαν το μοντέλο του Βερολίνου ένα πράγμα! Μόνο έτσι θα μπορέσει να εμπιστευτεί σταδιακά το νέο πρόσωπο που του παρουσιάζεται ως δασκάλα/δάσκαλος και θα είναι ο κύριος φροντιστής του για αυτές τις ώρες που θα βρίσκεται μακριά από το σπίτι.Αυτή η διαδικασία όμως απαιτεί χρόνο.Στην Ελλάδα το πιο σύνηθες που θα δεις να συμβαίνει είναι οι γονείς να αποχαιρετούνε τα παιδιά τους σε μια πόρτα που βιάζεται να κλείσει.

Ζητάμε ήπια προσαρμογή στους παιδικούς σταθμούς

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό πως κάθε παιδί διαφέρει σχετικά με το πότε θα αισθανθεί έτοιμο να αποχωριστεί τον γονέα του.Αυτόν τον χρόνο λοιπόν πρέπει να του τον προσφέρουμε χωρίς καμία πίεση και κανένα όριο γιατί έτσι το ίδιο το παιδί αγχώνεται ακόμα περισσότερο!

Οπότε ζητάμε ήπια προσαρμογή.Τι σημαίνει ήπια προσαρμογή;Η είσοδος/συνοδεία του γονιού μαζί με το παιδί στον σχολικό χώρο και η σταδιακή αποχώρηση του γονέα καθώς το παιδί αρχίζει να εγκλιματίζεται και να «ξεχνάει» την παρουσία του παίζοντας κλπ.Παράλληλα με αυτό αυξάνουμε σιγά σιγά τον χρόνο παραμονής του ίδιου του παιδιού στο σχολείο.

Για την πιο ομαλή του προσαρμογή,ο γονέας οφείλει πάντα να χαιρετάει το παιδί όταν φεύγει και να του υπόσχεται πως την τάδε ώρα θα επιστρέψει για να το πάρει.

Για να συνηθίσει και να αγαπήσει ένα παιδί τον νέο χώρο που καλείται να περνάει από εδώ και πέρα αρκετές ώρες της ημέρας του,πρέπει να του δώσουμε τον χρόνο που χρειάζεται.

•7).δεν θα προετοιμαστεί για το νήπιο:

Επίσης άλλο ένα «επιχείρημα» που χρησιμοποιούν αρκετοί βρεφονηπιοκόμοι/παιδαγωγοί προσχολικής αγωγής αλλά και γονείς είναι ότι πηγαίνοντας το παιδί παιδικό σταθμό θα είναι πιο έτοιμο για το νηπιαγωγείο.Μα πραγματικά ποιον μπορεί να πείθει μια τέτοια άποψη;Εσύ ως ενήλικας όταν αλλάζεις δουλειά η μέρος που μένεις και πας για πρώτη φορά δεν έχεις άγχος;Είναι δυνατόν ένα 4-5χρονο παιδί λοιπόν να μην έχει;Σε κάθε καινούργια αρχή,σε κάθε νέο ξεκίνημα πόσο μάλλον όταν αυτό σημαίνει και καινούργιο σχολείο,καινούργια πρόσωπα συμμαθητές και δάσκαλοι είναι δεδομένο ότι θα βρει το παιδί σε ένα βαθμό απροετοίμαστο και στρεσαρισμένο.Ναι,δεν λειτουργούν όλα τα παιδιά το ίδιο η δεν δείχνουν όλα τα παιδιά τα συναισθήματα τους με τον ίδιο τρόπο.Κάθε παιδί βιώνει ενδεχομένως διαφορετικά μια αλλαγή στην ζωή του.Όμως η πλειοψηφία των παιδιών που έρχονται αντιμέτωπα με κάτι καινούργιο και αυτό σημαίνει το νέο σχολείο τώρα το νήπιο,αργότερα το δημοτικό,το γυμνάσιο και πάει λέγοντας θα νιώσουν το άγχος της πρώτης φοράς.Του αγνώστου.Του διαφορετικού,του καινούργιου.Και είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Τα παιδιά δεν κοινοποιούνται μόνο στον παιδικό σταθμό

Προσωπικά στο προνήπιο μαζί με τον γιο μου που πήγαινε πρώτη φορά σχολείο υπήρξαν παιδιά που είχαν πάει τουλάχιστον 2 χρονιές πριν παιδικό σταθμό και για τις πρώτες μέρες είχαν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά και αρνητική στάση με τον μικρό μου.Επίσης υπήρξε παιδί νηπίου(που ήταν στο ίδιο σχολείο την προηγούμενη χρονιά δηλαδή)και ενώ ξεκίνησε καλά τις πρώτες μέρες μετά από λίγο δεν ήθελε να μπαίνει στο σχολείο.Παιδί που είχε ήδη εκεί οικεία πρόσωπα από την περσινή χρονιά!

Οπότε με πολλά ακόμα παραδείγματα που μπορώ να θυμηθώ θα πω πως αυτό ως «επιχείρημα» απλά διαγράφεται εντελώς.

8).θα μάθει να υπακούει σε κανόνες και όρια:

Άλλο ένα φοβερό επιχείρημα που είναι από αυτά που ακούς και τρελαίνεσαι!Και αν διαβάσεις λιγο πιο κάτω το νούμερο 10,σίγουρα θα καταλάβεις πολλά.Γιατι αν όντως πετυχαίνεται αυτό και θεωρείται και κατόρθωμα σίγουρα δεν γίνεται με τις καλύτερες μεθόδους.

Γιατί αλήθεια πόσο εφικτοί είναι οι κανόνες για ένα παιδάκι 2,5 ετών που όλα τα αντιμετωπίζει ως παιχνίδι και δεν έχει ακόμα αναπτύξει την λογική του σκέψη/κρίση;Μήπως λοιπόν κάποιες φορές εμείς οι μεγάλοι γινόμαστε σκληροί απέναντι στα ίδια τα παιδιά;Μήπως οι απαιτήσεις μας πολλές φορές είναι εκτός πραγματικότητας;Γιατί αν σου φαίνεται περίεργο που το 2 χρονών παιδάκι το μόνο που θέλει είναι χοροπηδάει από καναπέ σε καναπέ τότε μάλλον πρέπει λίγο να αναθεωρήσεις όλο τον τρόπο που σκέφτεσαι!

Ελευθερία για εξερεύνηση και παιχνίδι θέλουν τα παιδιά

Ας μην τους στερούμε λοιπόν το μεγαλύτερο δικαίωμα τους σε αυτή την ηλικία!Την ελευθερία για εξερεύνηση!Μην ξεχνάς,είσαι υπεύθυνος ως γονέας για εκεί που κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα,όμως ταυτόχρονα είσαι υπεύθυνος για να το αφήσεις να χαρεί αυτή την ηλικία!

•9).θα μάθει να μιλάει και θα κόψει την πάνα πιο γρήγορα:

Ναι θα μάθει και μαθηματικά και την αλφαβήτα!Μα πραγματικά γιατί στην εποχή μας,κατακλυζόμαστε από τέτοια βιασύνη;Γιατί ένα 2 χρόνο παιδί ΠΡΕΠΕΙ να μιλάει;Γιατί ένα 3 χρόνο παιδί ΠΡΕΠΕΙ να έχει καθαρίσει από την πάνα;Γιατί όταν ένα παιδί έχει καθυστέρηση λόγου μας πιάνει ο πανικός ο ίδιος;Μα επιτέλους τι ζητάμε από αυτά τα μικρά πλάσματα;Ακούμε τις ανάγκες τους;Αυτά που μας λένε χωρίς καν να μιλήσουν;Η απλά έχουμε βάλει το χρονόμετρο να τρέχει με τα ηλικιακά στάνταρ και τρέχουμε κι εμείς μαζί να προλάβουμε το παιδί μας να τα κάνει όλα όταν ακριβώς πρέπει;Τι πάει να πει πρέπει;

Τα παιδιά θα μιλήσουν κάποια στιγμή.Και τουαλέτα θα μάθουν να πηγαίνουν.Και θα μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν.Και αγγλικά θα μάθουν.Και πότε θα πάνε φαντάροι και δεν θα το καταλάβουμε!Τι θέλω να πω;Ότι καλά τα ηλικιακά στάνταρ να μας δίνουν έναν μπούσουλα πάνω κάτω και κυρίως για να αναγνωρίζουμε κάποια σημάδια στα παιδιά μας,όμως τα παιδιά δεν είναι ρομπότ!Κάθε παιδί έχει το δικό του ρολόι και εμείς καλούμαστε απλά να του αφήσουμε την επιλογή να το ρυθμίσει μόνο του!Χωρίς πίεση,χωρίς περεταίρω άγχος….

•10).τιμωρίες και αντιπαιδαγωγικό σύστημα:

Δυστυχώς στην πλειοψηφία των παιδικών σταθμών της χώρας μας επικρατεί η άποψη ότι ένα καλό παιδαγωγικό σύστημα πρέπει να περιέχει και κανόνες/όρια συμμόρφωσης των παιδιών που όταν δεν τηρούνται πρέπει να υπάρξουν συνέπειες.Ως συνέπειες συνήθως μεταφράζουν τις μεθόδους τιμωριών που επιβάλουν για να ακούγεται λίγο πιο «αποδεκτό» στα αυτιά των ενηλίκων.

Καρεκλάκια σκέψης,σκεπτούλες,γωνιά ηρεμίας,time out,απομόνωση και στέρηση παιχνιδιού είναι από τις πιο γνωστές ονομασίες και μεθόδους τιμωριών που έχουμε συναντήσει σε παιδικούς σταθμούς.

Το καρεκλάκι σκέψης είναι τιμωρία

Προσωπικά γνωρίζω περίπτωση μέχρι και στέρησης φαγητού σε δημόσιο παιδικό σταθμό!

Και κάπου εδώ θέλω να το σημειώσω αυτό ότι δεν παίζει κανένα ρόλο αν το σχολείο είναι ιδιωτικό η δημόσιο!Τα ίδια παραπάνω σενάρια παίζουν παντού.

Και κάπως έτσι εσύ μπορεί να μεγαλώνεις το παιδί σου με ενσυναίσθηση και κατανόηση στο σπίτι,με άγνωστη την λέξη της τιμωρίας και μια μέρα να γυρίσει από το σχολείο και να σου πει ότι στο σχολείο έκατσε για λίγο μόνο του στο παγκάκι!Ναι γιατί πολλές φορές τα ίδια τα παιδιά είναι αυτά που με τα λεγόμενα τους αλλά κυρίως με την συμπεριφορά τους,μας ανοίγουν τα μάτια για το τι επικρατεί στα σχολεία!Γιατι όπως σου ανέφερα παραπάνω ένα παιδί μπορεί να δείχνει χαρούμενο με μια πρώτη εικόνα αλλά να μην είναι!Πρέπει λοιπόν με προσοχή να διαβάζεις τις κινήσεις και τις αντιδράσεις του όταν γυρνάει στο σπίτι,και ίσως αυτά από μόνα τους σου δείξουν πολλά….

Οι τιμωρίες στους παιδικούς σταθμούς

11).μη υγιεινή διατροφή με έλλειψη φυσικών τροφών:

Εντάξει είναι επίσης γνωστό ότι στους περισσότερους σταθμούς το μακαρόνι και η μερέντα πάνε σύννεφο!Δύο με τρεις φορές την εβδομάδα θα δεις ως συνοδευτικό το ζυμαρικό στο μεσημεριανό και για θρεπτικό πρωινό την μερέντα στο ψωμί!Για να καταλάβεις το πόσο μπροστά είναι το παιδαγωγικό σύστημα αυτης της χώρας,χρησιμοποιούν το γλυκό στο πρωινό ως ένα κίνητρο για να πηγαίνουν τα παιδιά πιο ευχάριστα στο σχολείο! Όπως επίσης το άλλο που παίζει πολύ είναι φυσικά η επιβράβευση με κάποιο γλυκάκι!Και μετά αναρωτιέται ο γονέας που στο σπίτι προσέχει την διατροφή του παιδιού του: μα πως έμαθε να τρώει γλυκά αυτό το παιδί;

Στέρηση υγιεινής διατροφής στους παιδικούς σταθμούς

Δεν ξέρω αν σε κάποιους αυτά ακούγονται περίεργα,όμως δυστυχώς είναι η ελληνική πραγματικότητα που επικρατεί στους περισσότερους παιδικούς σταθμούς!

*Βέβαια για να μην είμαι άδικη,ως υποσημείωση θα αναφέρω ότι τα τελευταία ειδικά χρόνια έχουν αρχίσει να γίνονται κάποιοι μικροί πρόοδοι κυρίως με κάποιους νέους παιδικούς σταθμούς.Αλλά θέλει κυριολεκτικά πολύ ψάξιμο για να βρεις τον ιδανικό!Αξίζει όμως από την στιγμή που πρόκειται για τα παιδιά μας….

12).στέρηση πραγματικού παιχνιδιού:

Βάζοντας ένα μικρό παιδί σε έναν παιδικό σταθμό κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να του περιορίζεις λίγο την ελευθερία.Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τους παιδικούς σταθμούς της χώρας μας!Ίσως σου ακούγεται λίγο υπερβολή όμως δεν είναι!

Σε αυτές τις τόσο μικρές ηλικίες τα παιδιά έχουν ανάγκη για ατελείωτο παιχνίδι!Χωρίς σταματημό και χωρίς όρια!Για ατελείωτη εξερεύνηση!Το παιχνίδι λοιπόν στον εξωτερικό χώρο και ειδικά στην φύση είναι σίγουρα η καλύτερη επιλογή,κάτι που με τον εγκλεισμό σε έναν εσωτερικό χώρο για πολλές ώρες μέσα στην ημέρα,δυστυχώς δεν πραγματοποιείται.Επίσης για το κομμάτι της κοινωνικοποίησης που αναφέραμε και παραπάνω,πίστεψε με δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το να επιλέγεις εσύ το πως θα κοινωνικοποιηθεί το παιδί σου!Όπως για παράδειγμα στην παιδική χαρά,στο σούπερ μάρκετ,στην θάλασσα το καλοκαίρι και άλλοι τόσοι τρόποι αλλά και χώροι που η κοινωνικοποίηση έρχεται φυσικά χωρίς καμία πίεση….

Παιχνίδι έξω στην φύση για τα παιδιά

Γνωρίζω πως με αυτό μου το άρθρο ίσως για άλλη μια φορά προκληθούν κάποιες αντιδράσεις και έντονες διαφωνίες,αν και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου.Κατανοώ ότι μια μερίδα ανθρώπων,γονέων αλλά και βρεφονηπιοκόμων/παιδαγωγών που μέσα σε αυτούς τους χώρους είναι η δουλειά τους,θα δυσανασχετήσουν από αυτό το κείμενο και λογικό να θέλουν να υπερασπίσουν την δίκη τους θέση.

*Ωστόσο πάντα κάπου πρέπει να υπάρχει και η αντικειμενικότητα.Και δεν θα ξεχάσω σε προηγούμενο άρθρο μου που αφορούσε τον παιδικό σταθμό,το μήνυμα μιας παιδαγωγού η οποία μου έλεγε ότι για όλους αυτούς τους λόγους που αναφέρω τώρα εγώ σε αυτό το κείμενο,σταμάτησε και εκείνη να δουλεύει σε παιδικούς σταθμούς!Ενώ αγαπάει τόσο την δουλειά της!Ήταν πάνω από τον χαρακτήρα και τον δικό της τρόπο σκέψης τα όσα έβλεπε να συμβαίνουν εκεί μέσα! Τις περισσότερες φορές δυστυχώς όλα τα νήματα τα κινεί η διεύθυνση και η πολιτική γραμμή κάθε σχολείου.Όμως όταν έχεις να κάνεις με μικρές ψυχούλες νομίζω ότι κάθε παιδαγωγός πρέπει να βάζει τα όρια του στο πως θα λειτουργεί στην αίθουσα του.Δεν νομίζω άλλωστε σε καμία σχολή να τους μαθαίνουν τρόπους συνεπειών και τιμωριών.Και όχι δεν είναι δικαιολογία τα πολλά παιδιά!Η δουλειά του παιδαγωγού είναι να μπορεί με επιτυχία και πάντα με τον σωστό τρόπο να βρίσκεται κοντά στα πολλά παιδιά.

Ψάξε για τον κατάλληλο παιδικό σταθμό

Προσωπικά έχω επιλέξει να γράφω πάντα την αλήθεια και μια προσωπική μου άποψη που όμως έχω μελετήσει/διασταυρώσει και πλέον διαμορφώσει με επιχειρήματα,μέσα από έρευνες και πολλές συζητήσεις!Θεωρώ λοιπόν σημαντικό να ακούγεται και αυτή η πλευρά!

Επιλέγω για άλλη μια φορά λοιπόν να είμαι ενδεχομένως η φωνή της άλλης πλευράς.Αυτής που συνήθως δεν αφήνεται από τους πολλούς να ακουστεί.Όμως ειλικρινά τα τελευταία χρόνια βλέπω γονείς ενήμερους σχετικά με το θέμα των παιδικών,βλέπω γονείς που θέλουν να ψαχτούν για το που θα στείλουν το παιδί τους και ποια είναι η καλύτερη δυνατή λύση.Με χαροποιεί ότι πλέον δεν κάθονται όλοι οι γονείς άπραγοι η δεν καταπίνουν αμάσητα ότι τους πουλούν.Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δυστυχώς οι περισσότεροι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί λειτουργούν απλά σαν επιχειρήσεις και τον γονέα τον βλέπουν μόνο ως πελάτη.Παρόλο που δεν ανήκουν στην υποχρεωτική εκπαίδευση,έχουν να κάνουν με έναν τρόπο διαπαιδαγώγησης απέναντι σε μικρά παιδιά που οι γονείς τους τα εμπιστεύτηκαν σε αυτόν τον χώρο!Όποτε θα έπρεπε να υπάρχει το αίσθημα της ευθύνης και όχι της ασυδοσίας από μεριά τους.

Γράφω σίγουρα μέσα από την δίκη μου προσωπική αρνητική εμπειρία που βίωσα ως γονέας στο θέμα του παιδικού σταθμού,γράφω όμως και ως νέο άτομο που γνωρίζει πλέον πολύ καλά τι συμβαίνει στους χώρους αυτούς και έχει μια πεποίθηση μήπως τα πράγματα κάποια στιγμή αλλάξουν.Προς το καλύτερο.

Τι απαιτούμε από τους παιδικούς σταθμούς

Γιατί όσα παιδιά και για όποιους λόγους τελικά αποφασίζεται να πάνε παιδικό σταθμό σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες,αξίζουν σίγουρα ένα καλύτερο περιβάλλον καθημερινότητας.

Και ως γονείς μπορούμε να το απαιτούμε και να το διεκδικούμε αυτό συνεχώς με κάθε τρόπο!Είτε όταν δίνουμε τα λεφτά μας από την τσέπη μας για τον παιδικό που επιλέξαμε είτε όταν είμαστε μέσω ΕΣΠΑ η στον δήμο της περιοχής μας.Δεν έχει καμία σημασία το που και το πως.

Η λειτουργία των παιδικών σταθμών στην χώρα μας επιβάλλεται να αλλάξει.Σήμερα κιόλας.

Απάντηση